Ο Γιώργος Δούρος είναι από τους πλέον καταξιωμένους και αναγνωρίσιμους διαιτητές στον ελληνικό χώρο. Με 17 χρόνια παρουσίας στην Α’ εθνική, έξι ως επόπτης και 11 ως διαιτητής και 5,5 χρόνια στον πίνακα της ΦΙΦΑ έχει παίξει πολλά και σημαντικά παιχνίδια στην καριέρα του, κάποια από τα οποία έχουν μείνει χαραγμένα στη μνήμη των Ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων.

Σήμερα, 4,5 χρόνια αφού κρέμασε την σφυρίχτρα του, ο παλαίμαχος Κορίνθιος ρέφερι συνεχίζει να βρίσκεται ενεργά στον χώρο της διαιτησίας. Είναι αρχιδιαιτητής στην ΕΠΣ Κορινθίας, μέλος του ΔΣ του συνδέσμου, παρατηρητής Α’ εθνικής και εκπαιδευτής.

Ο Γιώργος Δούρος μίλησε στο [R} για όλα τα θέματα που αφορούν το χώρο της διαιτησίας. Για την προσπάθεια ανάδειξης νέων διαιτητών, για το μέλλον της ελληνικής διαιτησίας, αλλά και για τις εμπειρίες ετών από τον χώρο.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ REFEREE  ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΥΤΑΚΟ

-Μετά από χρόνια σταδιοδρομίας στα γήπεδα της Ελλάδας και του εξωτερικού σήμερα είσαστε αρχιδιαιτητής στην Κόρινθο.  Πώς είναι η κατάσταση στην περιοχή σας σε ό,τι αφορά τη διαιτησία;

Θέλω να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι το μεγάλο μας ατού είναι η ενότητα, η ομόνοια που έχουμε. ΕΠΣ και σύνδεσμος είμαστε μια γροθιά και προχωράμε αδελφωμένοι για το καλό αυτού που αγαπάμε, του ποδοσφαίρου. Διότι ουσιαστικά το άθλημα είναι ένα. Απλά το υπηρετούμε εμείς, οι διαιτητές, από άλλο μετερίζι. Όμως στην περίπτωση αυτή ισχύει η παροιμία {το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο}.  Εμείς αυτό που θέλουμε είναι να αλλάξουμε καταρχήν τη νοοτροπία. Στις συγκεντρώσεις μας μετέχουν παράγοντες σωματείων και ποδοσφαιριστές. Με αυτό τον τρόπο και μαθαίνουν πράγματα για τους κανονισμούς, συν τα μαθήματα που γίνονται σε σωματεία από εμάς τους εκπαιδευτές, αλλά και γνωρίζουν καλύτερα τους ανθρώπους που τους σφυρίζουν. Είναι καιρός η διαιτησία να βγει από την γυάλα και να εγκαταλείψει την εσωστρέφεια. Και εφόσον δημιουργηθεί ένα κλίμα κατανόησης είναι πιο εύκολο να φέρεις και νέα παιδιά στην διαιτησία. Πρόσφατα ολοκληρώσαμε την πρώτη σχολή που έγινε σύμφωνα με τα νέα δεδομένα. Βγάλαμε 26 νέους διαιτητές, παιδιά μικρής ηλικίας και με υψηλό μορφωτικό επίπεδο στην πλειοψηφία τους. Μέσα από την αλλαγή νοοτροπίας όλων όσων ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο θα μπορέσουμε αυτούς να τους κρατήσουμε στον χώρο. Επίσης η ΕΠΣΚ διαθέτει γυμναστή από τις μικτές τρεις φορές την εβδομάδα για τους διαιτητές όλων των κατηγοριών, συν τα προγράμματα που κάνουν οι αξιολογημένοι. Αυτό έχει συντελέσει τα μέγιστα ώστε οι διαιτητές μας να εντυπωσιάζουν στα τεστ φυσικής κατάστασης.

-Με τον ρόλο του εκπαιδευτή έχετε διδάξει και σε άλλες Ενώσεις. Ποια είναι η γενικότερη εικόνα που έχετε;

Καταρχήν δεν ανακατεύομαι με τα εσωτερικά κανενός, ούτε ψάχνω να δω τι σχέσεις έχουν η κάθε ένωση με τον σύνδεσμο. Από εκεί και πέρα όπου έχω πάει βλέπω αρκετό νέο αίμα στο ακροατήριο και αυτό είναι ευχάριστο. Όπως επίσης είναι σημαντικό ότι πλέον η τεχνολογία μας έχει βοηθήσει ώστε το μάθημα που κάνουμε να είναι πολύ πιο κατατοπιστικό και ενδιαφέρον. Πιο προσιτό στον ακροατή. Από το περασμένο καλοκαίρι έχει γίνει μια εξαιρετική δουλειά από την διεύθυνση Ανάπτυξης η οποία έχει προμηθεύσει όλους τους εκπαιδευτές με το ίδιο οπτικοακουστικό υλικό και πλέον υπάρχει μία ενιαία φιλοσοφία σε ό,τι αφορά την εφαρμογή των κανονισμών. Δεν θέλω να αποδώσω μομφή στους παλαιότερους καθηγητές. Σε καμία περίπτωση. Με τα μέσα που είχαν προσπαθούσαν και έκαναν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη δουλειά τους. Απλά τα πάντα εξελίσσονται και πλέον έχουμε περισσότερα εφόδια στη διάθεσή μας.

-Οι συνθήκες που επικρατούν στο ελληνικό πρωτάθλημα το κάνουν ιδιαίτερο. Πολλοί είναι αυτοί που λένε πως είναι από τα πλέον δύσκολα για τους διαιτητές…

Κάποτε ο Τζόρτζ Κόρτνεϊ, που τον είχα παρατηρητή σε διεθνές ματς, είχε πει: {Εσείς οι Ελληνες δεν δικαιολογήστε να αποτυγχάνετε στην Ευρώπη όταν στέκεστε όρθιοι στο καμίνι του ελληνικού πρωταθλήματος}. Η ψυχοσύνθεση του Ελληνα είναι ιδιαίτερη. Εύκολα ρίχνει το ανάθεμα. Ψάχνει να βρει κάποιον για να ρίξει τις ευθύνες. Μπορεί αυτό να αλλάξει, αρκεί κι εμείς να έρθουμε πιο κοντά σε όλους τους άλλους παράγοντες του χώρου και αυτοί να καταλάβουν ότι προσπαθούμε, προπονούμαστε και επιμορφωνόμαστε με στόχο να βελτιωνόμαστε διαρκώς. Σήμερα οι παράγοντες των ομάδων είναι πιο τεχνοκράτες, έχουν διαφορετικές αντιλήψεις, απ’ ό,τι στο παρελθόν. Πρέπει, όμως, κι εμείς να τους κερδίσουμε.

-Τι καταξιώνει έναν διαιτητή;

Η διάρκεια είναι αυτή που καθιερώνει έναν διαιτητή στη συνείδηση του κόσμου.  Και αυτός, όμως, πρέπει να μείνει σεμνός και ταπεινός, όσο ψηλά και να φτάσει. Και ποτέ να μην ξεχάσει από πού ξεκίνησε. Τις ρίζες του. Και αν έφτασε να παίξει Α’ εθνική ή έγινε διεθνής από κάπου άρχισε. Από το γήπεδο του χωριού του και των γειτονικών χωριών.  Εγώ προσωπικά μέχρι που σταμάτησα και παρά το γεγονός ότι είχα σοβαρό πρόβλημα τραυματισμού, που με οδήγησε στο χειρουργείο, δεν έλειψα ποτέ από το τοπικό πρωτάθλημα.  Το ίδιο θα πρέπει να κάνουν όλοι.

-Σφυρίξατε σε πάρα πολλά και σπουδαία παιχνίδια. Υπάρχουν, όμως, κάποια που είναι συνεχώς αντικείμενο συζήτησης. Τα αναφέρω. Ο τελικός κυπέλλου ΑΕΚ-Ιωνικού το 1999 με το γκολ χέρι του Νικολαϊδη που τελικά ακυρώθηκε. Το ματς ΠΑΟΚ-Ολυμπιακού το 2002 που διακόπηκε για πολλή ώρα, ο βοηθός βγήκε με φορείο από τον αγωνιστικό χώρο, αφού κτυπήθηκε από αντικείμενο και τελικά το παιχνίδι συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε. Και φυσικά το ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού το 2004 με την αποβολή του Τζιοβάνι…

Εγώ βάζω μαζί και τον τελικό κυπέλλου του 2003, όταν ο ΠΑΟΚ και ο Αρης συμφώνησαν στο πρόσωπό μου για τον διαιτητή του ματς. Ηταν μεγάλη τιμή για μένα.

Πάμε τώρα στα τρία παιχνίδια που προαναφέρατε. Στον τελικό ΑΕΚ-Ιωνικού, ούτε εγώ, ούτε ο βοηθός μου, ο Δημήτρης ο Γκρούτσης, είδαμε σε… πρώτη φάση ότι το γκολ μπήκε με το χέρι. Στη συνέχεια μετά από διαβουλεύσεις και αφού υπήρξε και η ομολογία του Ντέμη Νικολαϊδη, αλλά και του Μιχάλη του Κασάπη, ότι πράγματι υπήρξε χέρι αποδώσαμε δικαιοσύνη και ακυρώσαμε το τέρμα. Αργότερα ο Νικολαϊδης τιμήθηκε και γι’ αυτό.

Σε ό,τι αφορά το ντέρμπι της Τούμπας. Η εικόνα ήταν πολύ σκληρή και πλήγωσε το ποδόσφαιρο. Εκείνες τις στιγμές στάθμισα τα γεγονότα και τις καταστάσεις και επέλεξα να πράξω αυτό που επέβαλε το γενικό καλό. Η κατάσταση ήταν έκρυθμη. Αν διέκοπτα το παιχνίδι, ουδείς μπορούσε να προβλέψει μέχρι πού μπορούσαν να φτάσουν τα πράγματα. O αστυνομικός διευθυντής δεν μπορούσε να εγγυηθεί για τίποτα. Υπήρχε φόβος για τα χειρότερα, κανείς δεν μπορούσε να εγγυηθεί τη σωματική ακεραιότητα και την ασφάλεια κανενός. Επομένως, αφού ο βοηθός μπορούσε να συνεχίσει, με τη σύμφωνη γνώμη και των δύο ομάδων αποφάσισα να ξαναρχίσει και να ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Ηταν πιστεύω η πιο καλή επιλογή εκείνη τη στιγμή. Τώρα, αν θα ξανάκανα το ίδιο σήμερα; Δεν ξέρω.. Ισως  να το διέκοπτα. Αλλά πάνω  απ’ όλα  θα έβαζα το γενικό καλό.

Και τέλος στο περίφημο ντέρμπι της Λεωφόρου. Πολύ απλά. Είδα την μισή φάση. Επομένως γνώριζα τη μισή αλήθεια. Κοίταζα αλλού στο ξεκίνημα και δεν είχα αντίληψη τι γινόταν στην πλάτη μου. Από τη στιγμή που ούτε οι συνεργάτες μου είδαν, διότι κανείς δεν μου είπε κάτι και είμαι σίγουρος πως αν κάποιος είχε αντιληφθεί οτιδήποτε θα μου το είχε αναφέρει, δεν μπορέσαμε να αποδώσουμε δικαιοσύνη. Θα μου πείτε, μα τέσσερις άνθρωποι και δεν είδαν τίποτα; Μέσα στο παιχνίδι είναι και αυτό. Τα ανθρώπινα λάθη δεν μπορούν να εξαλειφτούν. Διότι εμείς δεν έχουμε ριπλέι για να δούμε και να αποφασίσουμε. Και το τι ακριβώς είχε γίνει με τον Κυργιάκο και τον Τζιοβάνι ο πολύς ο κόσμος το κατάλαβε μετά το τέταρτο ριπλέι.

-Δεν σας πειράζει, όμως, που κάποιοι μιλώντας για το πρωτάθλημα που κατέκτησε τότε ο Παναθηναϊκός το ονομάζουν {το πρωτάθλημα του Δούρου};

Όταν έχεις μια τόσο μεγάλη διαδρομή όπως εγώ πάντοτε θα βρεθούν κάποιοι που θα τους έχεις… δυσαρεστήσει. Εμένα με ευχαριστεί και με γεμίζει το γεγονός πως όσο σφύριζα κατόρθωσα να κερδίσω την εκτίμηση όσων συναναστρεφόμουν. Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή το γεγονός ότι επί έξι χρόνια ήμουν στην τριάδα των καλύτερων διαιτητών στο δημοψήφισμα του ΠΣΑΠ, από τις οποίες τρεις φορές είχα αναδειχθεί κορυφαίος Ελληνας διαιτητής. Το γεγονός πως οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές με περιέβαλαν με τόση εμπιστοσύνη είναι κάτι το μοναδικό.

-Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, θα ασχολιόσασταν ξανά με την διαιτησία;

Σίγουρα. Και αυτό διότι ασχολήθηκα από αγάπη για το ποδόσφαιρο. Και όλοι όσοι ασχολήθηκαν με την διαιτησία, το έκαναν διότι ήθελαν να είναι κοντά στο άθλημα, αλλά είτε δεν είχαν αρκετό ταλέντο για να παίξουν μπάλα, είτε είχαν κάποιο τραυματισμό, είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο δεν μπορούσαν να κάνουν καριέρα ως ποδοσφαιριστές.

Ευχαριστούμε τον Παναγιωτη Κουτάκο και το περιοδικό REFEREE για το Άρθρο