Η μπάλα μεταβιβάζεται σ’ ένα παίκτη, που βρίσκεται σε θέση off side, από  συμπαίκτη του. Τη  πορεία όμως της μπάλας   σταματά, με το χέρι του, ένας αντίπαλος.
α.-θα σημειώσουμε παράβαση off side;
β.-θα τιμωρήσουμε το χέρι αμυντικού;

Εδώ τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και η σοβαρότητα της περίπτωσης αυτής αναφύεται από το γεγονός σχετικά με το σε ποια ομάδα θα δοθεί η κατοχή της μπάλας.
Θα γίνουν επιθετικοί οι αμυντικοί, αφού θα τους δοθεί έμμεσο φάουλ από το σημείο που ήταν σε θέση off side ο παίκτης;
Ή θα διατηρήσουν το ρόλο τους οι επιθετικοί αφού θα κερδίσουν άμεσο φάουλ που θα κτυπήσουν από το σημείο όπου ο αμυντικός σταμάτησε τη μπάλα με το χέρι;

Να γιατί ο ρόλος του Διαιτητή καθίσταται αξιόλογος.

Να γιατί ο Διαιτητής οφείλει να μελετά συνεχώς το κανονισμό.

Να γιατί έχει αξία ο τομέας της εκπαίδευσης των Διαιτητών.

Να γιατί η αίσθηση της αντικειμενικότητας και της δικαιοσύνης μπορεί να καλουπωθεί ώστε να τις απολαμβάνουν, μέσα στον αγωνιστικό χώρο, ισάξια και ισομερώς όλες ανεξάρτητα οι ομάδες και παράλληλα ο φίλαθλος να έχει μια ορθολογική και με βάσεις κανονισμού κριτική για τους διαιτητές.

Γι αυτό, χρόνια παλεύω κι αγωνίζομαι προς αυτή τη κατεύθυνση: «να μπουν όλοι στον άξονα αυτό, στον άξονα της μάθησης των κανόνων του αθλήματος και σε ό,τι προσιδιάζεται σ’ αυτό».
Ο ρόλος του Διαιτητή καθίσταται σημαντικός διότι το πού θα δώσει τη μπάλα, στη κατοχή ποιάς ομάδας δηλαδή, είναι ζήτημα γνώσης των κανόνων του παιχνιδιού, αξιοπιστίας της αντίληψής του ίδιου του Διαιτητή καθώς και αυτής της αντικειμενικότητάς του.

Ας δούμε την ανάλυση της απάντησης του αρχικού ερωτήματος για να καταλάβουμε καλύτερα το πνεύμα όλων των πιο πάνω.

Απάντηση (α) : η θεωρία της περίπτωσης «θέση off side» ενός παίκτη είναι σαφής. Τιμωρείται ο παίκτης αυτός, τότε και μόνο τότε, εάν από τη θέση του αυτή επηρεάζει αντίπαλο, επηρεάζει τη φάση, κερδίζει ένα παράνομο πλεονέκτημα.
Στη προκείμενη περίπτωση εάν ο Διαιτητής κρίνει ότι ο παίκτης, που βρίσκεται σε θέση off side, επηρεάζει αντίπαλο ή το παιχνίδι, τότε η μπάλα πρέπει να πάει στη κατοχή της αμυνόμενης προκειμένου να εκτελέσει ένα έμμεσο φάουλ από το σημείο που βρισκόταν ο παίκτης. Εδώ χρησιμοποιούμε τη γνωστή φράση «προηγείται το off side».

Παράδειγμα:

Είτε ο Β σταματά τη μπάλα, είτε της αλλάζει κατεύθυνση, με το χέρι, από τη στιγμή που γίνεται με πρόθεση είναι άμεσο φάουλ.
Όμως ο επιθετικός (Α) βρισκόμενος σε θέση off side, τρέχει προς τη μπάλα εμποδίζοντας τον αντίπαλο (Β) να παίξει τη μπάλα. (Κάνοντας χειρονομίες ή κινήσεις οι οποίες αποσπούν την προσοχή του αντιπάλου).
Στη περίπτωση αυτή προηγείται η παράβαση του of side.

Απάντηση (β ):Έχουμε τονίσει κατ’ επανάληψη ότι παίκτης ευρισκόμενος απλά σε θέση off side δεν είναι παράβαση. Ούτε η μεταβίβαση της μπάλας, προς αυτόν, από συμπαίκτη του, προδικάζει παρανομία κανονισμού. Συνεπώς η μπάλα θα δοθεί πάλι στους επιθετικούς για να εκτελέσουν άμεσο φάουλ αφού ο αμυντικός έκανε παράβαση πιάνοντας τη μπάλα, με πρόθεση, με τα χέρια. Αν δε ο αμυντικός βρισκόταν μέσα στη περιοχή του, πρέπει να δοθεί πέναλτι.

Παράδειγμα:

Είτε ο Β σταματά τη μπάλα με το χέρι, είτε της αλλάζει κατεύθυνση πάλι με το χέρι, από τη στιγμή που γίνεται με πρόθεση είναι άμεσο φάουλ. Ο Α όμως δεν μπορεί να τιμωρηθεί για τη θέση off side που βρίσκεται, διότι δεν επηρεάζει αντίπαλο ή το παιχνίδι, ακόμα κι όταν μετακινείται προς τη μπάλα ή προς τον αμυντικό, λόγω απόστασης.

Όπως αντιλαμβάνεσθε, από τις δύο απαντήσεις και τα δύο παραδείγματα όλα εξαρτώνται από τις ενέργειες και τη συμπεριφορά του παίκτη που βρίσκεται σε θέση off side σε συνδυασμό με την «κρίση» του Διαιτητή. Γι αυτό αναφέρθηκα παραπάνω περί αξιοπιστίας αντίληψης του Διαιτητή η οποία ενισχυτικά βελτιώνεται μέσα από την εκπαίδευση. Την ουσιαστική και όχι επιφανειακή εκπαίδευση.