Με αφορμή το γκολ της Αγγλίας, που ποτέ δεν μέτρησε, στο παιχνίδι με την Γερμανία στις 17 Ιούνη 2010, στο γύρο των 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου, “άνοιξε” για άλλη μια φορά το ζήτημα της τεχνολογίας στη διάρκεια του αγώνα. Είναι όμως έτσι; Η είσοδος της τεχνολογία στην εξέλιξη του αγώνα θα το οδηγήσει εκεί που φανταζόμαστε ή που ελπίζουμε να φτάσει ή, τελικά, αντικαθιστά την κρίση του Διαιτητή;


Αυτό το δίλλημα κρύβει το άκρως επικίνδυνο αναβλύζον γεγονός της περιθωριοποίησης του ανθρώπινου παράγοντα (Διαιτητή), με ολέθρια αποτελέσματα για την οντότητα του ποδοσφαίρου, αφού η ελκυστική ομορφιά του θα καταργήσει την βάση στην οποία στηρίζεται, το ανθρώπινο λάθος (του παίχτη, του Διαιτητή), που αυτά άλλωστε το καθιστούν λαοφιλές.

Βέβαια η παρουσία του λάθους, και δη του Διαιτητικού, προκαλεί την εγωιστική αντίληψη του καθένα και απαιτούμε έτσι το αλάθητο και το τέλειο για την ομάδα μας. Μα το ποδόσφαιρο είναι για μας; Ανήκει μόνο σε εμάς ή σε όλους; Ότι συμβαίνει σε εμένα, δεν ισχύει και για σένα; Θυμηθείτε το 1966, στο Αγγλία-Γερμανία, που η μπάλα ΔΕΝ πέρασε ποτέ την γραμμή τέρματος, ΜΕΤΡΗΣΕ το γκολ και το παιχνίδι Αγγλία-Γερμανία το 2010, όπου ενώ η μπάλα ΠΕΡΑΣΕ  ποτέ τη γραμμή τέρματος, ΔΕΝ ΜΕΤΡΗΣΕ το γκολ.

Υπάρχει ένα περιστατικό που συνέβη σε Ελληνικό γήπεδο. Γινόταν σε κάποιο νομό της Ελλάδας το πρωτάθλημα ενός εκ των ομίλων UEFA-17, με ξένους-Διεθνείς Διαιτητές, ένας εκ των οποίων, από το Αζερμπαϊτζάν. Υπεύθυνος Διαιτησίας ήταν ο γνωστός Γάλλος Μισέλ Βοτρώ. Ένα από τα γκολπόστ του γηπέδου, όπου γινόταν ο ένας εκ των αγώνων του τουρνουά, είχε ύψος 5 πόντους μικρότερο από το κανονικό, δηλαδή ήταν 2,39 μ.

Ο Διαιτητής από το Αζερμπαϊτζάν αφού το μέτρησε, πριν από τον αγώνα, αποφάσισε να μην κάνει τον αγώνα. Δημιουργείται μια αναστάτωση, ένα κακό και τελικά κατεβάζουν από την κερκίδα τον Βοτρώ για να δώσει λύση. Αφού ενημερώθηκε για το λόγο, γυρίζει στον Διαιτητή και του λέει: «Θα κάνεις τον αγώνα. Εάν το τέρμα είναι μικρό για τη μια ομάδα, στο β’ ημίχρονο θα είναι και για την άλλη». Αντιλαμβάνεσθε…

Πέραν όμως όλων αυτών, το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο κατά τη διάρκεια της 124ης συνόδου του, στη Ζυρίχη στις 6 Μάρτη 2010, υπό την προεδρία του κ. Blatter (πρόεδρος της FIFA) αποφάσισε την ΜΗ εφαρμογή της τεχνολογίας στο ποδόσφαιρο βασιζόμενη, η απόφαση αυτή, σε δυο άξονες:

Στην οικουμενικότητα του παιχνιδιού
και στην ανθρώπινη διάστασή του.

Ένας από τους κύριους στόχους της FIFA είναι η προστασία της οικουμενικότητας του παιχνιδιού του ποδοσφαίρου. Αυτό σημαίνει ότι το παιχνίδι πρέπει να παίζεται με τον ίδιο τρόπο, ανεξάρτητα από το σε ποιο σημείο του κόσμου βρισκόμαστε. Αν βρισκόμαστε πχ για προπόνηση- αγώνα, μιας ομάδας εφήβων, σε μια μικρή πόλη, κάπου στον κόσμο, θα πρέπει αυτός ο αγώνας να παίζει με τους ίδιους κανόνες που παίζουν τους αγώνες οι επαγγελματίες παίκτες, που βλέπουμε στη τηλεόραση.

Η απλότητα και η οικουμενικότητα του παιχνιδιού του ποδοσφαίρου, είναι δύο από τους λόφους της ύπαρξής του. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ερασιτέχνες, επαγγελματίες, παίζουν όλοι το ίδιο παιχνίδι σε όλο τον κόσμο.

Ανεξάρτητα από το εάν η τεχνολογία εφαρμόζεται σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ή σε εκπομπές το βράδυ της Κυριακής στα κανάλια της τηλεόρασης, εν τούτοις η απόφαση στον αγωνιστικό χώρο θα πρέπει να λαμβάνεται από έναν άνθρωπο, με όποια λάθη.

Γιατί, άλλωστε, κάτι μη ανθρώπινο, να καταργήσει μέρος της ευθύνης ενός ανθρώπου, αυτής του Διαιτητή;

Όταν για μια φάση και μετά από μια επανάληψη της, σε αργή κίνηση, τρεις ή τέσσερις, ίσως και παραπάνω φορές, κάποιοι «εμπειρογνώμονες» θα έχουν τρεις ή τέσσερις, ίσως και παραπάνω, διαφορετικές γνώμες σχετικά με το τι απόφαση θα έπρεπε να είχε πάρει ο Διαιτητής. Μήπως αυτό δεν το ζήσαμε τον περασμένο χειμώνα;

Οι φανατικοί του ποδοσφαίρου, σε όλη τη γη, τρελαίνονται, είναι η ζωή τους όλη, στο να αναπτύσσουν συζητήσεις για κάθε περιστατικό που δημιουργείται στο παιχνίδι. Αυτό είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης του αθλητισμού μας. Αυτή είναι η ομορφιά που δεν πρέπει ν’ αφήσουμε να σβήσει.

Βέβαια η FIFA δεν μένει αμέτοχη σ’ όλο αυτό. Προσπαθεί να βελτιώσει τον τομέα εκείνον, εξ αιτίας του οποίου τίθενται ζητήματα «εισόδου» τεχνολογίας στο παιχνίδι: Της Διαιτησίας. Βάζει στόχο κάθε φορά τη βελτίωση της Διαιτησίας, καθιστώντας τους Διαιτητές περισσότερο επαγγελματίες, καλύτερα προετοιμασμένους. Ήδη έχει αντικαταστήσει το σύστημα των αγωνιστικών tests, αλλάζοντας το test cooper με ένα άλλο δυσκολότερο, βοηθώντας τους έτσι όσο το δυνατόν περισσότερο στην καλύτερη προετοιμασία τους. Προσπαθεί να επιτύχει την εξάλειψη των λαθών, κύρια των κραυγαλέων, με ενίσχυση κι όχι με κατάργηση του ανθρώπινου παράγοντα.

Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που τα Διαιτητικά πειράματα, με τους δύο επιπλέον Διαιτητές στη γραμμή τέρματος και η αναβάθμιση του ρόλου του 4ου Διαιτητή, συνεχίζουν να υποστηρίζονται και θα εφαρμοσθούν και στο Champions League, για να δουν τελικά πως οι Διαιτητές και κυρίως το επίπεδο της Διαιτητικής αντίληψης, μπορεί να υποστηριχθεί ακόμα περισσότερο και να ελαχιστοποιήσει τις ατυχείς αποφάσεις.

Από την άλλη, η εφαρμογή των σύγχρονων τεχνολογιών μπορεί να είναι πολύ δαπανηρή και ως εκ τούτου δεν μπορούν να ισχύσουν σε παγκόσμιο επίπεδο. Πολλοί αγώνες, ακόμα και στο υψηλότερο επίπεδο, δεν δείχνονται στη τηλεόραση. Για παράδειγμα έχουμε σχεδόν 900 αγώνες προκριματικούς, σε όλο το πλανήτη, για το Παγκόσμιο Κύπελλο και σε όλους αυτούς είναι αδύνατον να εφαρμοστεί η τεχνολογία. Γενικά οι κανόνες πρέπει να είναι οι ίδιοι για όλους τους ποδοσφαιρικούς αγώνες, σε όλο τον κόσμο.

Τα πειράματα που διεξάγονται από εταιρίες για την τεχνολογία στο ποδόσφαιρο είναι πολύ ακριβά. Η απόφαση του Διεθνούς Ποδοσφαιρικού  Συμβουλίου, μετά από προσεκτική μελέτη και εξέταση των προτάσεων, που έχουν διεξαχθεί τα τελευταία χρόνια, έδωσε μια σαφή απάντηση σχετικά με την τεχνολογία στο ποδόσφαιρο. ΟΧΙ στη τεχνολογία.

Μια άλλη πτυχή του όλου ζητήματος έχει να κάνει και με την υποθήκη για περαιτέρω έκταση χρήσης της τεχνολογίας στον αγώνα. Αν το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο είχε εγκρίνει τη μπάλα με το τσιπ, που θα έδινε σήμα, όταν περνά τη γραμμή τέρματος, τι θα εμπόδιζε αργότερα, στο μέλλον, την έγκριση τεχνολογίας και για άλλες περιοχές του αγωνιστικού χώρου. Κάθε απόφαση, για κάθε περιοχή του αγωνιστικού χώρου, σύντομα θα είχε τεθεί υπό αμφισβήτηση. Πιθανότατα αυτό είναι και το μεγαλύτερο διακύβευμα σε όλο αυτή την συζήτηση. Τι είδους παιχνίδι θέλουμε. Ανθρώπινο ή ένα παιχνίδι υπολογιστών;

Το ποδόσφαιρο από τη φύση του ως άθλημα, είναι ένα δυναμικό παιχνίδι που δεν μπορεί να σταματά κάθε φορά, προκειμένου να ελεγχθεί η απόφαση του Διαιτητή. Φαντασθείτε αν το παιχνίδι έπρεπε να διακοπεί για να λάβει μια απόφαση ο Διαιτητής, διακόπτοντας τον ρυθμό του παιχνιδιού που ενδεχομένως να είχε και σαν αποτέλεσμα, επιπλέον, να στερείτο η άλλη ομάδα από ένα γκολ. Αυτό δεν είναι λογικό, το να σταματά να παίζει η μπάλα, κάθε δυο λεπτά, για να επανεξετάζει την απόφασή του ο Διαιτητής, αφού αυτό θα αντέβαινε στη φυσική δυναμική του παιχνιδιού.

Εν κατακλείδι, το θυμικό, όταν αδικούμαστε ή θεωρούμε ότι αδικούμαστε από μια Διαιτητική απόφαση, δεν είναι καλός σύμβουλος για να παρθούν αποφάσεις. Ας προσπαθήσουμε όλοι να γίνουμε καλύτεροι και να απολαύσουμε το παιχνίδι που μας αρέσει κι ας μην το κάνουμε τηλεοπτικό και χωρίς ζωντανά συναισθήματα.

Diaitisia.gr Team